Eremoorden

Een eerste doel van de islam is om gelovigen en hun heilige land te beschermen tegen aangewezen vijanden, tradities te behouden en die zich misdragen te straffen overeenkomstig de traditionele erecodes.
Hoewel er onderscheid bestaat tussen de rituele moorden op vijanden en de rituele moord op familieleden, functioneren beide beschermend = om de beschadigde eer te herstellen en de zonde wat kleeft aan de stam te verwijderen voordat het zich verspreid.
Rituele moord op vijanden worden uitgevoerd door de mujahideen en bevindt zich in de context van Jihad, ofwel heilige oorlog.
De rituele moord of eerwraak op een familielid wordt uitgevoerd door een of meer familieleden of stamgenoten.
De slacht-offers zijn zowel mannen als vrouwen die naar verluidt schande over de familie of de gemeenschap hebben gebracht. De rituele moord op zowel familie als vijanden gaat over eer (schoon) en oneer (vervuild).
In beide situaties leidt het meestal tot straffen als steniging, onthoofden, verbranden, verminking en ontheiliging van het lichaam. Ritueel geweld is wat het heilig maakt en heilig geweld is altijd gerechtvaardigd.

Eerwraak is een heilige daad. Wanneer vaders, broers, zonen, neven, hun echtgenotes, dochters, moeders, nichten en zussen doden, is het een rituele moord die fungeert als offer om eerherstel. De geliefde dochters of echtgenotes worden geslachtofferd en gedood om de smet van de zonde te verwijderen en de eer en zuiverheid in het gezin/stam te herstellen. Het is een morele verplichting om het vervuilende kwaad te verwijderen voordat het de hele familie en vervolgens de gemeenschap bederft. In de context van de stamcode heeft de zonde altijd betrekking tot seksualiteit en met name zwangerschappen. De grootste vrouwelijke overtreding in een islamitische tribale cultuur komt tot uiting in seksualiteit/zwangerschap wanneer de familie/stam niet weet wie de vader is. De Arabische cultuur van eerwraak komt aan de orde in de volgende situaties =
– de dochter weigert deel te nemen aan een gearrangeerd huwelijk,
– de dochter wil een man naar haar keuze, de maagdelijke dochter is verontreinigd,
– de vrouw pleegt overspel,
– de vrouw wordt verkracht,
– een onwettig kind, een symbool van het ultieme taboe.
– de vrouw om een ​​scheiding vraagt kan zij andere mannen ontmoeten.
– de vrouw weigert bescheiden kleding te dragen, maakt zij zich aantrekkelijk voor andere mannen.
– ook als een jonge man en vrouw verliefd worden zonder goedkeuring is er altijd kans op ongeoorloofde seksuele activiteiten waar vervolgens een onwettig kind uit zou kunnen voortkomen.
Gevolg is zondigheid, onreinheid, chaos, onheil en een mogelijke vernietiging van de hele stam.
Zelfs als er geen geslachtsgemeenschap plaatsvindt, is elke vorm van onkuisheid nog steeds een overtreding van de erecode van de stam.

De wrede islamitische code van eerwraak is om te waarborgen dat de echtgenoot de vader is van zijn kind, en de zuiverheid van de bloedlijn te bewaken. Dit wordt bereikt door strikte tradities en taboes op seksualiteit van zowel mannen als vrouwen. Vrouwen worden beschouwd als zuivere of onzuivere vaten en elke schijnsel van ongepast gedrag tast het vat aan, en dus ook een aantasting naar het ongeboren [bastaard]kind. Alleen kinderen die in de heiligheid van het huwelijk uit gehoorzame vrouwen zijn geboren, zijn puur en de islamitische definitie van het huwelijk omvat maar liefst vier vrouwen. Een bastaardkind vertegenwoordigt het kwaad en chaos, en verstoort de integriteit van de hele stam. Als er enige twijfel is over het vaderschap, wordt de vrouw en soms ook man en kind vermoord.

Vanuit het tribale standpunt is de enige manier waarop een familie haar eer kan herwinnen, het elimineren van de betreffende vrouw. “De wet van de clan is heilig.”

Jibril, een Palestijnse handelaar zegt. “Een man heeft het recht om voor zijn eer te doden.” Verschillende Palestijnen, rechtvaardigden eerwraak door de reputatie van een vrouw gelijk te stellen aan glas, porselein of andere fragiele voorwerpen, en stellen: “Eenmaal gebroken, is het geruïneerd. Het kan niet worden gerepareerd.” Daarom is eerwraak een rechtvaardige daad en een rituele moord omdat het handhaven van de zuiverheid van de cultuur heilig is. De islamitische erecode van de stam/groep zou geen betekenis hebben als stammen/volkeren assimileren, bloedlijnen mengen en samenkomen. Grondgebied, grenzen en tradities zouden in gevaar komen en de cultuur zou verworden tot wanorde en chaos. In dit aspect werkt eerwraak als bedreigend en dodelijk middel om te voorkomen dat vrouwen zich assimileren in de westerse cultuur.

Eerwraak is buitengewoon bruut tot beestachtig en omvat al het mogelijke, van het doorsnijden van de keel, onthoofdingen, zweepslagen, stokslagen, vuistslagen, zuuraanvallen, steniging, schieten, steken, wurgen, de vrouw levend begraven of levend verbranden. Vrouwen worden vaak eerst verkracht [door een groep] voordat ze worden gemarteld en gedood.
Stenigen en levend begraven zijn enkele van de oudste vormen van ritueel offeren. Onthoofding of met mes de keel splijten is de favoriete methode voor islamitisch bloedwraak.
Schieten is een hedendaagse snelle methode.
Slaan, steken en wurgen is vaak eigenhandig.
Zuuraanvallen en verminking van lichaam en gezicht, ontsiert de vrouw en dient tevens als voorbeeld naar anderen,
En verbranding is een van de sterkste methoden van zuivering. Er zijn veel vrouwen die ernstig getraumatiseerd en mismaakt zijn en deze aanvallen hebben overleefd.

Historisch gezien werd verkrachting vaak gebruikt als een oorlogswapen, maar de toevoeging van Viagra vertegenwoordigt nieuwe verbeterde biologische munitie in het arsenaal van psychologische oorlogsvoering. Volgens de tribale erecode is verkrachting een vorm van straf die slachtoffer en familie beschaamt en vernedert. De basis voor het taboe van het verkracht zijn, is de dreiging dat het meisje een kind zal voortbrengen dat van een andere bloedlijn is en dat de hele stam zou besmeuren. Dit is de reden waarom slachtoffers van verkrachting vervolgens worden gedood door hun eigen familie, het is de enige methode om de reinheid van de gemeenschap te waarborgen. Zelfs als de verkrachte vrouwen niet zwanger worden, dan blijft de herinnering en schande bestaan. Psychologisch gezien blijft verkrachting een litteken, symbolisch gezien een rituele verontreiniging, en een onzuiverheid die de hele familieclan of stam verontreinigt, dat alleen met bloedvergieten kan worden verwijderd.
Vrouwen zijn niet de enige slachtoffers van verkrachtingen als straf, er zijn ook incidenten geweest waarbij mannen verkracht werden wegens het doorbreken van islamitische taboes.
Mei 2010, plaats van delict, Dasht-e Laili in de provincie Jawzjan, Noord-Afghanistan, een dozijn boeren en herders verkrachtte twee jonge mannen. Hun rechtvaardiging was dat de straf werd uitgevaardigd als wraakactie voor de seksuele handelingen van de twee jonge mannen met twee jonge vrouwen. De groepsverkrachting werd door veel leden van de lokale gemeenschap geprezen. Groepsverkrachting is een broederlijk ritueel, vaak een inwijdingsrite naar mannelijkheid. Een verkrachtingsritueel die mannelijkheid, macht en broederschap bewijst, vooral in culturen die overgevoelig zijn voor homoseksualiteit. Wanneer mannen door andere mannen worden verkracht, is de openlijke, bewuste symbolische betekenis van de gebeurtenis dat ze tot vrouwen worden gemaakt. De islamitische cultuur is er een van pure mannelijke dominantie, machogedrag en homofobie waarin de ergste vernedering is om gefeminiseerd te worden. Verkrachting als straf is een levenslange schande die vervolgens alleen kan worden verwijderd door extreme gewelddadigheden.

Stenigen is een groepsritueel uitgevoerd door de gemeenschap, als straf voor het plegen van overspel, onkuisheid, losbandigheid, zedeloosheid, hoererij enz. Zowel homoseksuelen, als ook vrouwelijke slachtoffers van verkrachting kunnen worden gestenigd als zijnde echtbrekers.
Het stenigen is legaal in Iran, Saoedi-Arabië, Soedan, Pakistan, Jemen, de Verenigde Arabische Emiraten en Nigeria. Ook gemeenschappen in Afghanistan, Somalië en India voeren dergelijke executies uit.
Het islamitische wetboek van strafrecht van Iran is zeer specifiek met betrekking tot de details van hoe steniging moet worden uitgevoerd. Artikel 102 bepaalt dat bij steniging, mannen tot aan hun middel begraven moeten worden en vrouwen tot aan hun borsten. Artikel 104 vermeldt, verwijzend naar de straf voor overspel, dat de gebruikte stenen “niet groot genoeg zouden moeten zijn om de persoon door één of twee stenen te doden; noch zouden ze te klein moeten zijn.
Omdat vrouwen echter tot aan hun borsten begraven worden en mannen alleen tot aan hun middel, hebben vrouwen een kleinere kans om te ontsnappen dan mannen. De gemiddelde executie door steniging is buitengewoon pijnlijk en duurt minstens tien tot twintig minuten.” De tijdsduur varieert vanwege het wisselend aantal deelnemers.

Stenigen is een oude Arabische vorm van straf die van nature een gemeenschappelijk offersritueel is. Alle leden van het dorp zijn verplicht om actief of passief deel te nemen. Net als bij een vuurpeloton is het concept van steniging dat het individu dat de fatale steen gooit niet kan worden geïdentificeerd en dus alle deelnemers gelijkwaardige beulen zijn. Ware gelovigen nemen actief deel door enthousiast te juichen, het spektakel te filmen of de stenen daadwerkelijk te gooien.

De functie van het stenigingsritueel is een gemeenschappelijke daad van verzoening, die de vervuiling van overspel verdrijft. De zuiverende elementen zijn bloed en aarde. Het geweld islamitisch ritualiseren, rechtvaardigt en maakt het heilig. Zodra de overtreders ritueel zijn gedood, wordt de onzuiverheid verwijderd, het taboe versterkt en gerechtigheid is geschied.

Eerwraak is een zuiveringsrituelen volgens de traditie van de islamitische erecode van eer (zuiverheid) en schande (onzuiverheid). Zuiveringsrituelen dienen om schaamte te verwijderen door de elementen vuur, aarde, water en bloed. In de islam zijn er lange verhandelingen over hoe je ontstane schande en schaamte kunt zuiveren. Er zijn vier categorieën van zuiveringsmiddelen; 1) water is het primaire middel, 2) vuur of kokend water, 3) zonlicht met elementen zoals wind en 4) aarde.

Hoewel bloed intrinsiek onzuiver (najiis), is geofferd bloed een zuiverend middel. Aangezien bloed zowel leven als dood betekent, zuiverheid en onzuiverheid vertegenwoordigt, staat het gebruik van bloed in zuiveringsrituelen vaak centraal in het symbolische vernieuwingsproces. Eerwraak is in wezen ritueel moorden, een vernieuwing middels een mensenoffer, een verzoening met de dood waarin zonden, middels het bloed van het slachtoffer, verdreven en gezuiverd worden. De reinigende elementen van bloed, vuur en aarde zijn duidelijk terug te vinden in de verschillende soorten rituele moorden zoals steniging en levend begraven (aarde), verbranden (vuur) en messteken (bloed). In het geval van wurging en ophanging, worden de lichamen vaak verminkt of wordt er op de een of andere manier bloed afgenomen.

Het verminking en ontsieren van vrouwen die de dood bespaard blijven, fungeren als een vorm van symbolische oorlogsvoering; het worden levende voorbeelden voor het schenden van de islamitische erecode, een intimiderende boodschap naar andere vrouwen luidt = dit is hoe je eruitziet als je zelf overweegt om je aan westerse gewoonten aan te passen.

Een eremoord betekent een menselijk slacht-offer die de zonde doet vervallen, de eer van de familie reinigt en het mannelijk gezag herstelt. En ook de bloedlijn van de familie/stam bestendigt/hersteld met het besef dat hun toekomstige kinderen hun biologische erfgenamen zijn.