Spaanse inquisitie: Sjeik eist herstelbetalingen

Onlangs hebben we vernomen dat sjeik al-Qasimi, lid van de Hoge Raad van de VAE en heerser van Sharjah, opriep tot ”het transformeren van de kathedraal van Cordoba tot de moskee van Cordoba, aangezien de Spaanse christenen “er geen recht op hebben”.

Al-Qasimi heeft een boek geschreven over de Spaanse inquisitie en gelooft dat het een sterk pleidooi voor Spanje behelst om als vorm van compensatie de kathedraal in een moskee te veranderen.

Tijdens een Arabisch-talig satellietprogramma waarin zijn nieuwe boek werd besproken, zei hij :

Als Allah het wil, zal dit boek een impact hebben, en eisen we in ieder geval de teruggave van de moskee van Cordoba aan ons. Ik heb dit eerder gevraagd en ze vertelden me dat de gemeente het aan de kerk had gegeven. Dus zei ik tegen hen: “Degene die niet de eigenaar is, heeft het gegeven aan degene die het niet verdient.” Dit is namelijk ons ​​bezit als moslims; bovendien is de teruggave ervan eenvoudig te regelen, zo Allah het wil.

Met andere woorden, omdat zijn boek beweert dat Spanje zijn moslims op extreme manieren heeft misbruikt – onder meer door hen te dwingen zich tot het christendom te bekeren – is het minste wat het nu kan doen, de kathedraal aan de islam over te dragen.

Maar de sjeik negeert het feit dat de moskee [van Cordoba] op een historische christelijke plek was gebouwd en dat de materialen waren gebruikt van een christelijke zesde-eeuws gebouw dat in de negende eeuw door moslims werd verwoest. Ook negeert hij de redenen waarom Spanje, de moslims aan een inquisitie had onderworpen.

In 1492 werd met de overgave van Granada de Reconquista [christelijke herovering] voltooid. In plaats van te migreren naar Noord-Afrika, kozen de bijna half miljoen moslims ervoor om te blijven. Ze kregen aanvankelijk milde voorwaarden, waaronder het recht om naar het buitenland te reizen en de islam vrijelijk te beoefenen. Maar telkens als de gelegenheid zich voordeed, lanceerden ze moeilijk te onderdrukken opstanden – waarbij verschillende christenen werden gestenigd, uiteen gereten, onthoofd, gespietst en levend verbrand, ook spraken ze regelmatig samen met buitenlandse moslimmachten (bijv. Ottomaanse Turken) om te helpen om Spanje aan te vallen en het aan de islam te onderwerpen.

Een laatste moslimopstand in 1499, en het neerslaan van deze opstand in 1501, leidde tot een verordening dat moslims zich moesten bekeren tot het christendom dan wel het schiereiland moesten verlaten. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, was de motivatie minder religieus en meer politiek; het was vooral belangrijker dat ze fatsoenlijke geassimileerde burgers werden dan goede christenen. Zolang ze moslim waren gedroegen zij zich naar de verdeeldheid zaaiende geloofsleer van ‘ loyaliteit en vijandschap ‘, en bleven zodoende  vijandig en ontrouw tegenover het christelijke Spanje. En omdat destijds secularisme, en atheïsme geen opties waren, was het christelijk geloof omarmen de enige praktische manier waarop moslims hun tribalisme konden afschudden en volledig konden deelnemen in een christelijk koninkrijk.

Onder dergelijke militair en politiek zwakke omstandigheden is de sharia duidelijk: moslims moeten proberen te emigreren. Maar er is altijd één belangrijk voorbehoud geweest: wanneer moslims zich onder het gezag van ongelovigen bevinden, mogen ze bijna alles zeggen en doen – Mohammed veroordelen, de doop en de communie ontvangen, het kruis vereren, zolang in realiteit hun hart trouw blijft aan islam.

Dat is de doctrine van taqiyya , een gedefinieerd werkwijze onder niet-moslim gezag. Zelfs vóór de Reconquista in Spanje “hadden soennitische moslims taqiyya ingeroepen om ‘niet-assimilatie’ onder christelijke overheersing in andere perioden en regio’s te rechtvaardigen, zoals in Sicilië na de Normandische verovering in 1061–1091. Het is dus niet verwonderlijk dat taqiyya werd gebruikt in het Spanje van na de Reconquista; één autoriteit verwijst naar een fatwa uit 1504 waarin de moslims van Spanje worden aangespoord taqiyya te gebruiken als het belangrijkste theologische document ten bate van de islam.

Toen de verordening ”bekeren of emigreren eenmaal verscheen, aanvaardde vrijwel de gehele moslimbevolking van Granada [honderdduizenden moslims] het christendom openlijk, maar bleven vervolgens heimelijke moslims. In het openbaar gingen ze naar de kerk en doopten hun kinderen, maar thuis reciteerden ze de koran en predikten ze een onsterfelijke haat voor de ongelovige en hun verplichting om al-Andalus te bevrijden.

Dat deze tot het christendom bekeerde “Morisco’s” in werkelijkheid nog steeds “Moors” of islamitisch waren – kan niet worden betwijfeld, zoals uitgelegd door een historicus:

Om een ​​Morisco als een goede christen te laten lijken, was meer nodig dan enkel simpel gebed of ritueel. Het vereiste een aanhoudende uitvoering met honderden individuele uitspraken en handelingen van verschillende soorten. Dissimulatie [taqiyya] was een geïnstitutionaliseerde praktijk in moslim-gemeenschappen waarbij gedragspatronen van de ene generatie op de volgende werden doorgegeven.

Ondanks deze uitgebreide maskerade merkte een gefrustreerde Spanjaard het volgende op, “ze konden uiterlijk elke religie veinzen en zonder te zondigen, zolang ze hun hart bewaarden, toegewijd aan hun valse profeet. We zagen zo velen van hen die stierven terwijl ze het kruis aanbaden en goed spraken over onze katholieke religie, maar die innerlijk uitstekende moslims waren.”

Christenen probeerden aanvankelijk met de Morisco’s te redeneren; ze herinnerden hen eraan hoe ze in de eerste plaats moslim werden: “Je voorvader was een christen, maar bekeerde zich om vervolging te vermijden of om zijn sociale status te verhogen; dus nu kan je terug om ook christen te worden”. Toen dat niet lukte, werden korans in beslag genomen en verbrand; daarna werd het Arabisch, de taal van de islam, verboden. Toen ook dat niet lukte, werden extremere maatregelen genomen; Morisco mochten enkel nog een zakmes met ronde punt bezitten opdat hij er geen christen mee zou steken’.

Een moslimkroniekschrijver vat deze tijden samen: “Zulke moslims die nog steeds in Andalusië verbleven, hoewel christenen qua uiterlijk, waren dat niet in hun hart; want zij aanbaden Allah in het geheim. De christenen waakten over hen met de grootste waakzaamheid, en velen werden ontdekt en verbrand. “

Dat is de oorsprong van de Spaanse inquisitie (die, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, veel meer moslims dan joden als doelwit had. Want hoezeer de Morisco’s ook ‘de schijn van een zeer vreedzame onderwerping mochten presenteren’, schreef een negentiende-eeuwse historicus, ”ze bleven niettemin fundamentele Musulmanes, uitkijkend naar een gunstige gelegenheid en geduldig wachtend op het uur van wraak, beloofd door hun profetieën. “

Dus toen in 1568 het gerucht de ronde deed dat de Ottomaanse Turken eindelijk waren gekomen om hen te bevrijden, en de overtuiging was dat de dagen onder christelijk heerschappij voorbij waren, werd het gewelddadig. Priesters over het hele platteland werden aangevallen, verminkt. of vermoord; sommigen werden levend verbrand; een werd als een varken gespiest en gebarbecued; de mooie christelijke meisjes werden ijverig verkracht, sommigen werden afgevoerd naar harems van Marokkaanse en Algerijnse potentaten.

Als moslims uiteindelijk nooit loyaal konden zijn aan de christelijke autoriteit – voortdurend samenspannen en ondermijnen, ook met buitenlandse moslims – en als bekering tot het christendom geen oplossing was vanwege de ontheffing om te liegen, dan bleef er maar één oplossing over: tussen 1609 en 1614, werden alle Morisco’s van het schiereiland naar Afrika verdreven, vanwaar de islam bijna 1000 jaar eerder voor het eerst Spanje was binnengevallen.

Dit is een vollediger verklaring van waarom Spaanse moslims werden onderworpen aan de inquisitie dan al-Qasimi bereid is te geven, om voor de hand liggende redenen: opstandige agressieve moslims (vroeger of nu) krijgen niet veel sympathie, in tegenstelling tot de slachtofferrol.

Hij lijkt ook de grote ironie te missen: de Spanjaarden waren in ieder geval hun eigen land aan het bevrijden en gaven degenen wier voorouders waren binnengevallen de gelegenheid om ongemoeid te vertrekken. Dit is veel milder dan hoe de islam zich altijd heeft gedragen – niet-moslimnaties binnenvallen en ongelovigen drie keuzes geven: bekeren, leven als onderworpen 2e rangs, of sterven – zoals de geleerde sjeik heel goed weet.

americanthinker/spanish_inquisition