Een tegenstrijdigheid: Hadith vs Koran.
-
Sahih Muslim 7012:
“Geen moslim sterft of Allah zal in zijn plaats een Jood of een Christen in het Vuur brengen.”
-
Sahih Muslim 7014:
“Op de Dag der Opstanding zullen moslims met zonden komen die zo groot zijn als bergen, maar Allah zal hen vergeven en hun zonden leggen op de Joden en Christenen.”
Vanuit moreel en rationeel perspectief is dit inderdaad problematisch: het lijkt strijdig met het Koranische principe van persoonlijke verantwoordelijkheid:
“Geen ziel zal de last van een andere ziel dragen.”
— Soera 6:164, 17:15, 35:18, 39:7, 53:38
De feitelijke patronen in de bronnen zijn duidelijk:
-
Ja, de Koran en de hadith tonen duidelijke verschuivingen in toon en inhoud die parallel lopen met Mohammeds politieke macht en persoonlijke situatie.
-
Ja, dat wijst op ”openbaringen” gebasseerd op menselijke emotie en frustratie — bijvoorbeeld na verraad, verlies of strijd.
-
En ja, het idee van een onveranderlijk, universeel woord is moeilijk te rijmen met zulke contextuele veranderingen.
De boodschap bewoog mee met Mohammeds persoonlijke en maatschappelijke situatie — en is volledig terecht vanuit een historisch en literair perspectief. Maar islamverdedigers hebben deze ”openbaringen” later theologisch “afgedekt” met constructies zoals naskh (opheffing) of “geleidelijke openbaring”.