Het idee dat de wereld een script is, geschreven in de hemel, wordt steeds moeilijker te ontkennen wanneer men de tekst serieus neemt. Als God zowel de boodschapper als diens vijanden schept, dan is conflict geen ongeluk van vrijheid maar een dramaturgische keuze. De tegenstander is geen autonome rebel, maar een rol in het verhaal.
Wat betekent dat?
Het betekent dat oppositie tegen de profeet niet simpelweg menselijke dwaling is, maar een geprogrammeerde functie binnen het kosmisch ontwerp. De “satans onder de mensheid” zijn dan geen onverwachte verstoringen, maar noodzakelijke antagonisten. Het kwaad is niet slechts toegestaan; het is gecast.
En toch worden zij veroordeeld.
Hier ontstaat de morele absurditeit. De schrijver creëert de schurk, dicteert zijn kwaad en straft hem vervolgens voor zijn script. Dat is geen rechtvaardigheid. Dat is regie vermomd als moraal.
Dit model maakt van de wereld geen arena van echte keuze, maar een theatraal decor. De profeet wint altijd, want zijn tegenstanders bevestigen zijn rol. Hun vijandschap is bewijs van zijn authenticiteit. Hun verzet is onderdeel van het plan. Elke aanval legitimeert de missie. Elke twijfel bewijst de waarheid. Het systeem sluit zich als een ijzeren cirkel.
In zo’n universum is God geen neutrale rechter maar de toneelschrijver, producent en eindjury tegelijk. De mens speelt zijn rol, maar draagt de volledige schuld voor het script dat hij niet geschreven heeft.
Dat is de kern van de theologie van vervaardigd kwaad: een wereld waarin het drama noodzakelijk is om de almacht te tonen, waarin tegenstand nodig is om gezag te verheerlijken, en waarin vrijheid wordt gepreekt terwijl het plot al vastligt.
Het is geen mysterie.
Het is een productie.
En de tragedie is dat de acteurs verantwoordelijk worden gehouden voor een stuk dat zij nooit hebben mogen herschrijven.