Hoe meer ik islamitische bronnen lees, hoe duidelijker het wordt dat wanneer de Koran zegt “verspreid geen onheil op aarde”, het niet verwijst naar daadwerkelijke misdaden of chaos, maar meestal letterlijk betekent “niet geloven in Allah”. Kijk maar naar Ibn Kathir, de meest gangbare soennitische tafsir, hij definieert “onheil (fasad)” openlijk als ongeloof, het verwerpen van Allah, het verwerpen van profeten of het zich afkeren van de islam. Dat is het. Dat is de “corruptie” waar ze het steeds over hebben.
Moslims proberen dit tegenwoordig goed te praten door te zeggen: “Nee, onheil betekent moord, diefstal en het onderdrukken van mensen🥺.” Natuurlijk zegt Ibn Kathir dat in sommige verzen. Maar als het gaat om de grote theologische passages (zoals Koran 2:11-12), zegt hij letterlijk dat onheil ook ongeloof en het verwerpen van de islam inhoudt. Dus eigenlijk
Als je niet in Allah gelooft, “verpest je de aarde”
Het is bizar, want moslims gebruiken het vers alsof het over moraliteit en vrede gaat, terwijl hun eigen klassieke geleerde letterlijk zegt dat de “onruststokers” mensen zijn die de islam simpelweg niet accepteren. Je kunt de meest vreedzame, eerlijke en vriendelijke niet-moslim op aarde zijn, maar volgens Ibn Kathir is je “ongeloof” nog steeds een vorm van corruptie die de samenleving ruĂŻneert.
En toch reageren moslims geschokt als critici beweren dat de islam ongelovigen als een probleem afschildert. Het staat gewoon in hun eigen tafsir. En als moslims zeggen dat ze de tafsir van Ibn Kathir niet vertrouwen, dan hebben ze het grootste deel van de tafsir van de Koran verworpen.