Context:
Soera 113:2 zegt ”Allah is de schepper van het kwaad ”.
Maar:
Soera 6:43 en 29:38 zeggen ”Het kwaad (Satan) is de terugkeer naar goddeloosheid”.
Wie is het kwade genius?
Het probleem springt meteen in het oog: de Koran claimt zowel dat God “de schepper van het kwaad” is (Soera 113:2) als dat kwaad terug te voeren is op goddeloosheid of menselijke fout (Soera 6:43 en 29:38). Dit is een interne contradictie die fundamentele vragen oproept over moraal, verantwoordelijkheid en rechtvaardigheid.
Als God het kwaad schept, is elke misdaad, elke oorlog, elke ziekte, elke hongersnood, elke marteling een directe daad van het almachtige. Niemand kan zich verschuilen achter vrije wil, want de bron van lijden is goddelijk. Moraal wordt hier een illusie: wat wij als kwaad beoordelen, is gewoon een onderdeel van het goddelijke ontwerp.
Tegelijkertijd zegt Soera 6:43 en 29:38 dat kwaad een terugkeer naar goddeloosheid is. Dit schuift de schuld terug naar mensen: wie kwaad doet, heeft gefaald in zijn gehoorzaamheid. Maar als God het kwaad zelf schept, hoe kunnen mensen dan werkelijk verantwoordelijk zijn? Deze tekst legitimeert willekeurige lijden én plaatst schuld op het slachtoffer.
Het versleutelde morele universum dat hier wordt geschetst, is dus wreed en arbitrair: God kan kwaad doen, maar mensen zijn schuldig als zij het ervaren of deelnemen. Het is een dubbele bind: het kwade is zowel goddelijk als menselijk, en het systeem is ontworpen om twijfel, kritiek en verzet te onderdrukken.
Kortom: dit is geen theologische subtiliteit, het is de dictatuur van het onvermijdelijke., waarin lijden opzettelijk door een almachtige wordt veroorzaakt en tegelijkertijd mensen verantwoordelijk worden gehouden voor dat lijden. Het kwaad is tegelijk gecreëerd door God én een misdaad van de mens — een fundamentele logische en ethische incongruentie.
Als God het kwaad schept en de beoefening ervan bestraft, dan is de ultieme schurk degene die lijden verordent en de mensheid daarvoor verantwoordelijk houdt.
Kortom, dit is geen religieuze oefening; het is een systematisch instrument van dominantie. God wordt voorgesteld als zowel de bron van het kwaad als de rechter over degenen die lijden, waardoor vrijheid, rationaliteit en ethische verantwoordelijkheid worden geëlimineerd. Het kwaad is een vicieuze cirkel: het wordt gecreëerd en bestraft, waarbij het slachtofferschap de menselijke identiteit binnendringt.
God schept het kwaad, de mens krijgt de schuld en gehoorzaamheid wordt verkocht als de enige uitweg – een kosmische valstrik van tirannie, angst en moreel faillissement.
Kritische vragen:
You made the evil. Who’s guilty?
You designed the suffering. Why punish the victims?
Chaos flows from Your hand. Why expect humans to be virtuous?
Every action predetermined. Where is free will?
You ordain sin and blame. Who decides justice?
You create the torment. Why condemn dissent?
Almighty, yet moral oversight absent. Are You fallible too?
Humans obey, fear, suffer. Is this worship or tyranny?
If all is Your design, what is accountability?
Can reason survive when the author of evil rules?